Er was eens...

Jonkheer Frans J.J. van Eysinga nam in 1782  het initiatief om een geheel nieuwe molen te bouwen. De adellijke familie bezat de landerijen en de bossen in deze polder. Het was dus ook in hun belang dat het een bedrijfszekere molen zou worden. Er werd gekozen voor een dubbele functie: Zowel polder- als roggemolen. Tot op de dag van vandaag is dit nog steeds de enige polder- en roggemolen in Nederland.

............................................................................................................................................................

Het molenaars beroep...


Het beroep van molenaar was niet gemakkelijk. De eerste molenaar van de Langweerder Molen had 10 kinderen en zij woonden in het huis ernaast.
Het vaste loon bedroeg zo’n 120 gulden per jaar. Bepaald geen vetpot. Toen in 1873 de huur van de molenaarswoning werd verhoogd met 5 gulden per jaar, trok de toenmalige molenaar de stoute schoenen aan en schreef een brief in zijn beste Nederlands naar het polderbestuur. De brief was zo keurig, dat er wordt gezegd dat de schoolmeester hem hierbij geholpen had. Het leverde hem uiteindelijk wel 20 gulden loonsverhoging op!

............................................................................................................................................................

Zware tijden...


Er volgden jaren van vele reparaties en zware tijden braken aan. In 1914, het beginjaar van de eerste Wereldoorlog, loopt de molen ook nog eens stormschade op. Onderdelen konden helaas niet geleverd worden in de oorlogsjaren.

In 1925 lijken de laatste uren geslagen van de Langweerder Molen. Er gaat een noodkreet uit ten behoud van de molen. Gelukkig wordt er gehoor gegeven aan de oproep en verschillende donaties worden toegezegd.

In het jaar 1935 wordt de molen voor het eerst verhuurd als zomerverblijf. Verschillende huurders uit diverse windstreken strijken neer in de zomermaanden en genieten van het uitzonderlijke onderkomen.

............................................................................................................................................................

De stichting...


In 1949 wordt de “Stichting tot in stand houden van de Langweerder Molen” opgericht. De stichting stuurt wederom een noodkreet uit om de geliefde molen te behouden. Dichter Auke Piers Grondsma schreef zelfs een gedicht, dat eindigt met de woorden:  “..O Swaechmer Moune, bliuw by ús, wy fiele ús sûnder dy net thús.” (O Swaechmer Molen blijf bij ons, wij voelen ons zonder jou niet thuis.)

Tijden van grote restauraties breken aan en uiteindelijk in 1965 werd het herstel feestelijk gevierd. Bij toeval werd de Stichting tevens eigenaar van de molen. Het bleek dat er wel meer dan vijftig eigenaren waren. Van die eigenaren waren de meesten al overleden en de levenden, de van Eysinga’s, wisten niet dat zij een molen bezaten. Door verjaring hebben de eigenaars afstand gedaan van hun rechten en zo is de stichting uiteindelijk eigenaar geworden.

Een adellijke verbondenheid is er nog steeds. Jonkheer Tjalling van Eysinga is tot op heden voorzitter van de stichting.

Met dank aan Dhr. Andre F. Bakker (documentatie)

© Copyright Stichting Langweerdermolen 2010 - 2018

Hosting by MPC